Witcher III

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

The Darkness II - Review

Πάνω - κάτω, κυρίως σαν παιδιά, όλοι μας έχουμε ανατριχιάσει κάποια στιγμή μέσα στο σκοτάδι φοβούμενοι οτι κάτι μας παρακολουθεί ή βρίσκεται κοντά μας. "Fear of the Dark" όπως έχουν, πολύ επιτυχημένα, πει και οι Iron Maiden. Όλοι ξέρουμε οτι αυτά είναι δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις και τα έχουμε απωθήσει, σωστά; Όχι όταν είσαι ο Jackie Estacado...

Έτσι ονομάζεται ο χαρακτήρας μας και πρωταγωνιστής του παιχνιδιού. Στο πρώτο μέρος της σειράς ο Jackie έχασε τη γυναίκα που αγαπούσε. Πιό συγκεκριμένα, δολοφονήθηκε βάναυσα μπροστά στα μάτια του. Μαζί της έχασε και όλα όσα για τα οποία θα μπορούσε να νοιαστεί στη ζωή του. Ένας άνθρωπος που δεν έχει να χάσει τίποτα είναι επικίνδυνος.

Στο νέο μέρος της σειράς, αφού δούμε την εισαγωγή, μπαίνουμε σε ένα εστιατόριο όπου έχουμε ραντεβού με δύο κοπέλες, δίδυμες. Όχι στα ζώδια, αδερφές δίδυμες. Πάνω που πάει να αρχίσει όμορφα η βραδιά, το τραπέζι γεμίζει με το περιεχόμενο του κεφαλιού της μίας εκ των δύο και η δεύτερη μπαίνει η μισή στη μάσκα ενός φορτηγού που έσπασε τον τοίχο και η άλλη μισή στο τραπέζι. Όσο για εμάς, μας σώζει ένας εκ των "μπράβων" μας, σέρνοντάς μας αιμόφυρτους. Στο μεταξύ πυροβολούμε ό,τι κινείται στο (πρώην) εστιατόριο. Κάπου μέσα σε αυτό το χαμό αρχίζουμε να ακούμε φωνές και η Darkness κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή της.

(Η όλη ιστορία όμως ξεδιπλώνεται σε εμάς και με αρκετές πολύ όμορφες cutscenes οι οποίες γεμίζουν τα σεναριακά κενά και μας βάζουν μέσα στο κλίμα.)

Όπως θα μαντέψατε η παραπάνω σκηνή δεν είναι τίποτα άλλο απο μία διαδραστική εισαγωγή η οποία αναλαμβάνει το ρόλο του tutorial. Μαθαίνουμε βασικές κινήσεις αλλά και πώς να χρησιμοποιούμε τα... εξτρά χέρια μας για να εξολοθρεύουμε τους αντιπάλους, να ανοίγουμε πόρτες ή να αμυνόμαστε ξηλώνοντας πόρτες αυτοκινήτων. Επίσης τα χρησιμοποιούμε για να μαζεύουμε όπλα, πολεμοφόδια ή... καρδιές απο τους νεκρούς αντιπάλους.
Are you talkni' to me punk?

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι όμορφα σχεδιασμένα και για άλλη μια φορά μοιάζουν πολύ με του Borderlands. Δεν είναι κακό αυτό. Εμένα μου άρεσαν πολύ. Είναι σαν να έχουν ένα εφέ νερού. Οι χώροι είναι πολύ όμορφα σχεδιασμένοι και με αρκετή λεπτομέρεια. Πουθενά δεν έχεις την εντύπωση οτι είναι άδειοι ή προχειροφτιαγμένοι. Τα εφέ είναι και αυτά ωραία και δίνουν ζωντάνια στο παιχνίδι προσθέτοντας στην όλη εμπειρία.

Όσον αφορά τη μουσική θα πω οτι δένει αρμονικά με το σύνολο βάζοντάς μας ακόμα καλύτερα στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ και είχα πολύ καιρό να δω με τόση επιτυχία σε παιχνίδι είναι οι ομιλίες. Όλες μα όλες ανεξαιρέτως είναι άψογες. Ειδικά οι... μαφιόζοι φίλοι μας (και όχι μόνο) έχουν εκείνη την ιταλική προφορά που είχαν οι ηθοποιοί στις αντίστοιχες ταινίες του '60 και του '70! Εξαιρετική δουλειά και μπράβο σε όλους τους.

Το gameplay του παιχνιδιού είναι αυτό που θα περίμενε κάποιος απο ένα shooter με τη διαφορά οτι έχει μέσα και το στοιχείο της Darkness το οποίο διαφοροποιεί πολύ τα πράγματα και μας κάνει πιό ευέλικτους στις μάχες. Αν, λόγου χάρη, ξεμείνουμε απο πυρομαχικά μπορούμε άνετα να αρπάζουμε τους αντιπάλους μας και να τους πετάμε στους τοίχους ή να τους σκίζουμε στα δύο! Ωραία πράγματα! Αυτό που με δυσκόλεψε (και ακόμα με δυσκολεύει) είναι το μάζεμα των όπλων απο κάτω. Μπορεί να κρατάω δύο πιστόλια στα χέρια μου και στο πάτωμα να έχει δύο αντικείμενα : ένα ούζι και πυρομαχικά για τα πιστόλια μου. Ε, άμα επιλέξω κατά λάθος το ούζι τότε αντικαθίσταται το ένα πιστόλι και άντε μετά να επιλέξεις το σωστό χέρι για να το ξαναπάρεις απο κάτω. Συνήθως δυό - τρεις φορές ανταλλάσσω τα πιστόλια μεταξύ τους στο ίδιο χέρι και μετά πετυχαίνω το σωστό.
Ψιτ, κοπελιά, ωραία μάτια...

Σκοτώνοντας αντιπάλους μαζεύουμε "σκοτεινή δύναμη" την οποία τη χρησιμοποιούμε για να ξεκλειδώνουμε νέες δυνάμεις/δυνατότητες ή να αναβαθμίζουμε αυτές που ήδη έχουμε. Μπορούμε π.χ. να έχουμε μεγαλύτερο γεμιστήρα για τα όπλα μας όσο είμαστε στο σκοτάδι ή να γιατρευόμαστε λίγο όποτε σκοτώνουμε κάποιον αντίπαλο. Είναι ένα καλοδεχούμενο R.P.G. στοιχείο το οποίο αυξάνει κι άλλο τις δυνατότητες που έχουμε για να αντιμετωπίζουμε τους εχθρούς μας.

Το παιχνίδι μου άρεσε πολύ. Είναι άρτιο τεχνικά, όμορφα σχεδιασμένο και διασκεδαστικό! Θέλει λίγο να συνηθίσει κάποιος το χειρισμό του και μετά μπορεί άνετα να το απολαύσει. Εγώ ζορίστηκα λίγο παραπάνω γιατί δεν είχα ασχοληθεί καθόλου με το πρώτο μέρος της σειράς αλλά και πάλι δεν μπορώ να πω οτι ήταν κάτι τρομακτικό. Εκτός απο τη Darkness βέβαια! Συνιστάται ανεπιφύλακτα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου