Witcher III

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Darksiders II - Ποιός είδε τον Χάρο και δεν τον φοβήθηκε!

Λίγες είναι οι μεταφορές παιχνιδιών απο τις κονσόλες στους υπολογιστές οι οποίες έκαναν αίσθηση στο χώρο και σημείωσαν επιτυχία τόσο όσον αφορά την καθαυτού μεταφορά τους όσο και τις πωλήσεις που έκαναν. Το πρώτο Darksiders ήταν ένα απο αυτά τα παιχνίδια και, όπως ήταν αναμενόμενο, το δεύτερο μέρος του το περιμέναμε με αρκετή αγωνία.

Το παιχνίδι είναι action τρίτου προσώπου με κάποια στοιχεία RPG και γρίφους προς επίλυση. Η εξερεύνηση των περιβαλλόντων είναι βασικό στοιχείο του παιχνιδιού και όποιος περιπλανηθεί πολύ θα ανταμειφθεί ανάλογα με όπλα, πανοπλίες, χρήματα ή φίλτρα. Βέβαια αυτό δεν είναι και τόσο απλό όσο ακούγεται ειδικά αν αναλογιστούμε οτι ο χάρτης είναι τεράστιος (σχεδόν τριπλάσιος απο το προηγούμενο μέρος) ενώ κάποια "κρυφά" σημεία θέλουν προσπάθεια για να τα φτάσουμε.

Εεεμ... Έχεις ένα δέντρο στην πλάτη σου...
Αυτό που θα παρατηρήσει κάποιος είναι οτι οι προαναφερθέντες χώροι είναι σχετικά άδειοι. Ειδικά κάποιες πεδιάδες χαρακτηρίζονται απο απλή απεραντοσύνη... Θα βοηθούσε αν έβαζαν κάτι για να σπάει η μονοτονία σε αυτούς τους χώρους όπως κάποια σπηλιά ή κάποιο κάστρο/ερείπιο/ναό για εξερεύνηση. Το να πρέπει να διανύεις μόνο χορτάρι επί 2 συνεχόμενα λεπτά παιχνιδιού δεν είναι και ό,τι πιό ενδιαφέρον... Ακόμα και με το άλογο είναι βαρετό...

Η γραφική απεικόνιση του παιχνιδιού αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα. Απο τη μία βλέπουμε όμορφα, επιβλητικά κτίσματα αλλά απο την άλλη δεν έχουν μεγάλες λεπτομέρειες ούτε και οι αναλύσεις των textures είναι κάτι το ξεχωριστό. Ο χαρακτήρας μας όπως και κάποιοι αντίπαλοι είναι όμορφα σχεδιασμένοι και με λεπτομέρειες αλλά ως εκεί. Τα εφέ είναι ικανοποιητικά και προσδίδουν ποικιλία στις μάχες με αρκετά απο αυτά να είναι πολύ εντυπωσιακά. Σε γενικές γραμμές ο οπτικός τομέας του παιχνιδιού απλά δεν απογοητεύει.

Ηχητικά ξεχωρίζουν οι ομιλίες των χαρακτήρων οι οποίες είναι πολύ προσεγμένες και δίνουν προσωπικότητα στον καθένα εξ αυτών. Πραγματικά ο καθένας έχει μοναδική χροιά ενώ οι προφορές που έχουν πολλοί χαρακτήρες τους κάνουν ξεχωριστούς. Η ελαφριά βραχνάδα της φωνής του Χάρου μας θυμίζει ποιόν έχουμε μπροστά μας κάνοντάς την πιό σοβαρή, πιό βαριά. Η μουσική ακολουθεί τα δρώμενα και γίνεται πιό έντονη στις μάχες ενώ το υπόλοιπο διάστημα απλά υπάρχει στο παρασκήνιο. Δεν ξεχωρίζει αλλά δεν ενοχλεί κιόλας.
Οι μάχες πάνω στο άλογο θέλουν λίγη εξοικείωση.

Ως γνωστόν, όμως, ένα παιχνίδι δεν είναι μόνο γραφικά και ήχος. Κάπου εδώ έρχονται τα καλά νέα για το Darksiders II με τον χειρισμό του να είναι εξαιρετικός (βασικά είναι απροβλημάτιστος και ο χαρακτήρας κάνει ακριβώς ό,τι του λέμε τη στιγμή που του το λέμε). Ο Χάρος σκαρφαλώνει, πηδάει, κρέμεται, πυροβολεί (!) και γενικά κάνει πράγματα που δεν πίστευα οτι θα τον έβλεπα ποτέ να κάνει σε ένα παιχνίδι... Σταδιακά "ξεκλειδώνουμε" νέες ικανότητες και κινήσεις ενώ όσο προχωράμε στο παιχνίδι ανεβάζουμε επίπεδα κάνοντας τον χαρακτήρα μας δυνατότερο.

Στη διάρκεια του παιχνιδιού βρίσκουμε νέα όπλα και πανοπλίες τα οποία, αν είναι μαγικά, μας δίνουν κάποιες επιπλέον δυνατότητες αρκεί να πληρούμε το ελάχιστο επίπεδο χαρακτήρα που απαιτούν. Φυσικά η απεικόνισή τους πάνω στο χαρακτήρα είναι άμεση ενώ η ποικιλία τους είναι αρκετά μεγάλη. Μπορούμε να έχουμε δύο όπλα για κοντινή μάχη και το πιστόλι που αποκτούμε αργότερα. Το πρώτο σετ των εξ επαφής όπλων δεν θα μπορούσε να περιλαμβάνει κάτι άλλο πέρα απο δρεπάνια (ένα σε κάθε χέρι). Το δεύτερο σετ έχει δύο κατηγορίες. Η πρώτη αποτελείται απο βαριά, αργά όπλα με μεγάλο damage (δρεπάνια, σφυριά) τα οποία καταλαμβάνουν και τα δύο χέρια μας ενώ η δεύτερη αποτελείται απο ελαφριά όπλα (κάτι σαν γάντια) για πολύ γρήγορα χτυπήματα με μικρό damage. Το πιστόλι που προανέφερα κάνει μικρή ζημιά αλλά χρησιμεύει για να μαζεύουμε κάποιους κρυστάλλους και σταδιακά ξαναγεμίζει τα πυρομαχικά του χωρίς να χρειάζεται να τα βρίσκουμε (reload δεν υπάρχει ούτως ή άλλως).
I'll be back.

Οι γρίφοι που πρέπει να λύσουμε έχουν να κάνουν συνήθως είτε με μοχλούς που πρέπει να κινήσουμε για να ανοίξουμε κάποιες κλειδωμένες πόρτες είτε με τεράστιες μπάλες τις οποίες πρέπει να τοποθετήσουμε στις ειδικές υποδοχές για να ενεργοποιήσουμε κάποιον μηχανισμό. Εύκολα ακούγονται (και είναι) αλλά το ζόρι είναι μέχρι να τα φτάσεις. Θα πρέπει να σκαρφαλώσεις σε τοίχους, να πηδήξεις σε δοκάρια και κολόνες, να παλέψεις με τον χρόνο και πολλές φορές να περάσεις απο πολλά δωμάτια μέχρι να τα καταφέρεις. Μέχρι στιγμής δεν έχω βρει κάποιον ιδιαίτερα δύσκολο γρίφο με τους περισσότερους να είναι μία ευχάριστη ανάπαυλα μεταξύ των μαχών. Πάντως λίγη παραπάνω ποικιλία δεν θα έβλαπτε.

Οι μάχες είναι ευχάριστες και οι αντίπαλοι εξολοθρεύονται με μεγάλη προθυμία. Θέλω να πω οτι έχουν νοημοσύνη ζόμπι με τη διαφορά οτι είναι πιό γρήγοροι. Η τακτική τους είναι κατά μέτωπον επίθεση και ο τρόπος αντιμετώπισης των περισσοτέρων είναι να αποφύγουμε το πρώτο τους χτύπημα και μετά να επιτεθούμε ανελέητα. Φωτεινές εξαιρέσεις είναι τα bosses τα οποία θέλουν στρατηγική, προσοχή και συγχρονισμό. Οι μάχες μαζί τους είναι ενδιαφέρουσες και θα πρέπει για τον καθένα να βρούμε τον τρόπο που θα τον αντιμετωπίσουμε. Παρόλα αυτά οι μάχες με τους "κοινούς" αντιπάλους δεν είναι ανιαρές λόγω του αριθμού τους και λόγω της πληθώρας κινήσεων που διαθέτουμε.

Πάμε άτα;
Υπάρχουν τα αργά, τα κανονικά και τα γρήγορα χτυπήματα ενώ το παρόν δίνουν και τα γνωστά απο το προηγούμενο μέρος "fatalities" τα οποία είναι ειδικά τελικά χτυπήματα άμεσης εξολόθρευσης των αντιπάλων έχοντας όμορφο animation (αν και βίαιο). Απο ένα σημείο και μετά θα έχουμε στη διάθεσή μας και την κανονική μορφή του Χάρου η οποία είναι σκοτεινή με μαύρα, σκισμένα φτερά και ένα μεγάλο δρεπάνι (έκπληξη, ε;). Διαρκεί για λίγο δίνοντάς μας αυξημένο damage προς τους αντιπάλους ενώ παράλληλα μειώνει τη ζημιά που μας κάνουν αυτοί. Είναι, δηλαδή, για τα δύσκολα σημεία.

Συνοψίζοντας μπορώ να πω οτι το Darksiders II είναι απλά ένα καλό παιχνίδι για να περάσει κάποιος ευχάριστα την ώρα του. Δεν ξεχωρίζει κάπου αλλά δεν παρουσιάζει πουθενά πρόβλημα. Ο χειρισμός του είναι εξαιρετικός κάτι το οποίο μετράει ιδιαίτερα για το είδος του όμως, μετά απο αρκετή ενασχόληση μαζί του, νιώθω οτι το αδίκησε η ίδια η εκδότρια εταιρία. Αφήνει την εντύπωση οτι δεν ήθελαν να ξεχωρίσει. Ξαναλέω οτι δεν είναι κακό παιχνίδι. Απλά δεν θα σας ξετρελάνει.

Το έτρεξα χωρίς κανένα πρόβλημα με όλα τα γραφικά στο φουλ σε :

CPU : AMD Phenom FX8120
Motherboard : Gigabyte GA990FXA - UD3
RAM : 8 GB DDR3 1600 Corsair Vengeance
GPU : AMD Radeon 6850 1GB Toxic
OS : Windows 7 64bit Ultimate

Η επίσημη ιστοσελίδα του είναι εδώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου