Witcher III

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Πηλέας και Θέτις - Μία εξαιρετική πρόταση για διαμονή στο Πήλιο

Ναι, το blog εξακολουθεί να έχει να κάνει με τεχνολογία αλλά όπως παλαιότερα έτσι και τώρα θα γράψω για κάτι άσχετο με αυτήν. Στο κάτω - κάτω ασχολούμαστε και με άλλα πράγματα, σωστά; Όσοι μπαίνετε τακτικά θα παρατηρήσατε οτι τους τελευταίους λίγους μήνες γράφω πολύ αραιά και δυστυχώς δεν ξέρω πότε οι προσωπικές και επαγγελματικές μου υποχρεώσεις θα μου επιτρέψουν να επανέλθω σε καλύτερους ρυθμούς. Για την ώρα ας δούμε αυτήν την διαφορετική πρόταση.

Θέλησα να κάνω μία εκδρομή τριών διανυκτερεύσεων σε κάποιον ορεινό προορισμό με απώτερο σκοπό την ξεκούραση απο το τρέξιμο των τελευταίων εβδομάδων. Επωφελούμενος απο την άδειά μου αποφάσισα να κάνω αυτό το ταξίδι μέσα στην εβδομάδα και όχι το Σαββατοκύριακο για ακόμα περισσότερη ησυχία. Μεταξύ Πηλίου και Ζαγορίου επέλεξα το πρώτο και άρχισα να ψάχνω για καταλύματα. Πολλές οι επιλογές, πολλοί οι προορισμοί (προς μεγάλη μου έκπληξη έχει πολλά χωριά εκεί πάνω) και φυσικά δυσκολεύτηκα αρκετά.
Κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα νωρίς σχετικά το απόγευμα έχοντας ήδη
ξεκινήσει την ανάβαση προς την Τσαγγαράδα απο την πλευρά του
παραθαλάσσιου χωριού "Καλά Νερά" μετά τον Βόλο.
Για να πω την αλήθεια μου, επέλεξα να πάω στο αρχικό κατάλυμα που ξεχώρισα. Παρόλο που είδα, αν θυμάμαι καλά, έντεκα συνολικά προτάσεις ο εν λόγω ξενώνας απο την αρχή μου άρεσε πάρα πολύ. Αφού πήγα και γύρισα μπορώ να πω οτι δικαιώθηκα πανηγυρικά! Γιατί αυτό που σου μένει απο ένα μέρος όπου επέλεξες να μείνεις δεν είναι μόνο το πόσα χρήματα έδωσες. Είναι και το πόσο καλά σου φέρθηκαν, αν όσα είδες στην ιστοσελίδα του ξενώνα είναι αληθινά, αν οι άνθρωποι που το διαχειρίζονται σου φέρονται τίμια (τόσο στη συναλλαγή όσο και στην συναναστροφή).
Το τζάκι είναι "όλα τα λεφτά"!
  Οτι με έτσουξαν τα χρήματα που έδωσα αυτό δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Χωρίς να είναι πάρα πολλά, δεν θα επέλεγα να τα δώσω αν δεν υπήρχε ο ιδιαίτερος λόγος για τον οποίον έκανα την εκδρομή. Το αν άξιζε να τα δώσω είναι άλλο θέμα (και, ναι, άξιζε). Έχω ψάξει πάρα πολύ στο Διαδίκτυο και έχω δει ξενώνες να ζητούν τα ίδια ή περίπου τα ίδια χρήματα προσφέροντας σαφώς λιγότερα. Αλλά δεν είναι μόνο οι παροχές και ανέσεις που υπήρχαν διαθέσιμα. Ήταν και ο χαρακτήρας του ξενώνα.
"Κρυφοκοιτάζοντας" την κρεβατοκάμαρα.
Απο Θεσσαλονίκη κάναμε πάνω απο τέσσερις ώρες να φτάσουμε με χαλαρή οδήγηση και τρεις ολιγόλεπτες στάσεις. Μετά απο τις αμέτρητες στροφές του βουνού φτάσαμε στην Τσαγκαράδα και ακολουθώντας τις οδηγίες της ιδιοκτήτριας βρήκαμε τον ξενώνα. Η κυρία Ύρια μας υποδέχτηκε πολύ φιλικά και εγκάρδια. Στη συνέχεια μας οδήγησε στο κομμάτι του ξενώνα που είχαμε νοικιάσει και αφού τακτοποιηθήκαμε... τακτοποιήσαμε και την απαραίτητη χαρτούρα (μη φανταστείτε κάτι τραγικό, τα στοιχεία μας συμπληρώσαμε σε ένα έντυπο). Απο εκεί και μετά κατευθυνθήκαμε σε μία τοπική ταβέρνα για να φάμε (πρόταση της σπιτονοικοκυράς μας) και στη συνέχεια γυρίσαμε στο δωμάτιο.

Μία εκ των πολλών λεπτομερειών μέσα στο δωμάτιο.
Με το που μπαίνεις, λοιπόν, στο δωμάτιο αντικρίζεις το (ενεργειακό) τζάκι. Στα δεξιά βρίσκονται οι ξύλινες σκάλες οι οποίες σε οδηγούν στον επάνω όροφο στον οποίο βρίσκονται το υδρομασάζ και ένα δωμάτιο το οποίο προορίζεται μόνο για παιδιά. Στο ισόγειο αν προχωρήσεις ευθεία συναντάς την κρεβατοκάμαρα και το μπάνιο. Όλο μα όλο το δωμάτιο (λανθασμένα το λέω δωμάτιο αλλά μου κάθεται πιό καλά στο κείμενο) είναι φτιαγμένο με πολλή αγάπη. Δεν το λέω για τα υλικά του. Όχι, το λέω για τα αντικείμενα που το γεμίζουν. Θεωρώ οτι το κάθε έπιπλο, διακοσμητικό, καθρέπτης ακόμα και τα φωτιστικά έχουν τη δική τους ιστορία και αν ρωτήσεις την κυρία Ύρια θα σου την πει. Το έκανε αβίαστα για πολλά απο αυτά! Όταν, λοιπόν, βλέπεις οτι κάποιος έχει στελεχώσει έναν χώρο που σου διαθέτει για να μείνεις με τόσα δικά του αντικείμενα για τα οποία μιλάει με τόση θέρμη, καταλαβαίνεις πόσο πολύ αγαπάει αυτόν τον χώρο. Το οτι το κάνει με κάποιο αντίτιμο αυτό δεν έχει καμία σημασία. Και άλλοι το κάνουν αυτό και απέχουν πάρα πολύ απο το να πλησιάσουν καν! Κάθε στιγμή έχεις την αίσθηση οτι βρίσκεσαι σπίτι σου έχοντας τα πάντα διαθέσιμα.

Το υδρομασάζ χωράει δύο άτομα.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η κυρία Ύρια ήταν εξαιρετική στη φιλοξενία της. Παρούσα όταν την χρειαζόσουν και διακριτικότατη όλη την υπόλοιπη ώρα. Πάντα προσβάσιμη και διαθέσιμη (σε λογικά πλαίσια, έτσι;) αφού έμενε σε έναν χώρο ακριβώς πίσω μας. Ήταν πάντα πρόθυμη να μας εξυπηρετήσει σε ό,τι πιθανόν να χρειαζόμασταν και δεν το έκανε απο υποχρέωση ή σαν αγγαρεία. Στο κουζινάκι της, το οποίο χωρούσε μπορεί και δέκα άτομα, μας ετοίμαζε καθημερινά το υπερπλήρες πρωινό μας. Είμαι σίγουρος οτι έχει παράπονο απο τις... επιδόσεις μας αφού ποτέ δεν καταφέραμε να το τελειώσουμε! Η συντριπτική πλειοψηφία όσων μας παρείχε ήταν δικής της παραγωγής και ήταν όλα εξαιρετικά (τις μαρμελάδες τις τσάκισααααα)! Το καλοκαίρι έχει, λέει, ακόμα περισσότερα γιατί έχει την παραγωγή απο τον κήπο (ντομάτες, πιπεριές, αγγούρια κ.α.)!
Πανοραμική άποψη του σαλονιού.
Ποτέ δεν αισθανθήκαμε απομονωμένοι, αποκομμένοι ή περιορισμένοι και δεν ενοχληθήκαμε επίσης ποτέ απο κανέναν. Το υδρομασάζ ήταν διαθέσιμο όποια ώρα το θέλαμε ενώ το τζάκι μπορούσαμε να το καίμε όλη μέρα (τα καλοριφέρ ούτως ή άλλως δεν έσβηναν ποτέ). Όποια ώρα θέλαμε φεύγαμε όποια ώρα θέλαμε επιστρέφαμε. Ειλικρινά δεν έχω λόγια. Το μόνο που πολύ ευγενικά μας ζητήθηκε ήταν να σεβαστούμε το χώρο στον οποίο φιλοξενούμασταν. Οποιοσδήποτε με την ελάχιστη ευαισθησία θα το καταλάβαινε απο μόνος του.
Μία πανέμορφη πηγή πηγαίνοντας προς Ζαγορά.
Το κτίσμα στο οποίο μείναμε χωρίζεται σε δύο μέρη. Αυτό το οποίο επιλέξαμε είναι το "μικρό" και μπορεί να φιλοξενήσει δύο έως τέσσερα άτομα. Το δεύτερο μέρος είναι επίσης διώροφο αλλά σαφώς μεγαλύτερο αφού έχει συνολικό εμβαδόν 200 τετραγωνικά μέτρα. Διαθέτει πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα, τραπεζαρία, σαλόνι, τρία (αν θυμάμαι καλά) υπνοδωμάτια και δύο αυτόνομα μπάνια. Μπορεί να δεχτεί τέσσερα με έξι άτομα. Οι δύο χώροι ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε ομορφιά με τον καθένα, τελικά, να ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο. Ειλικρινά δεν μπορώ να πω οτι κάποιος ήταν υποδεέστερος απο τον άλλο.
Ένα απο τα αναρίθμητα, πανέμορφα, εγκαταλελειμμένα αρχοντικά του Πηλίου.
  Εξωτερικά, λόγω εποχής, δεν είχε πολλά πράγματα να δούμε. Βέβαια, απο την ποσότητα των γλαστρών και μόνο, καταλαβαίνει κανείς οτι το καλοκαίρι είναι πανέμορφα (είδα και φωτογραφίες) αφού όλα είναι ανθισμένα! Αυτό που σίγουρα με πείραξε επειδή δεν μπόρεσα να το χρησιμοποιήσω είναι το μπάρμπεκιου στο βάθος του κήπου. Το καλοκαίρι τα βράδια (και όχι μόνο) μπορείς να ψήσεις και να φας εκεί μέχρι να σκάσεις. Λίγη μπυρίτσα, παρεούλα, χαβαλές. Μια χαρά, ε; Ο χειμώνας έχει άλλη ομορφιά. Το χιόνι μπορεί να φτάσει το μισό μέτρο μέσα σε μία ώρα και εύχομαι σε όσους το ζήσουν να βρίσκονται μέσα στο δωμάτιο!
Είμαι καλλιτέχνης, το ξέρω...

Δεν ξέρω αν κατάφερα να αποδώσω καλά το πόσο όμορφα περάσαμε αυτές τις τρεις ημέρες. Η κυρία Ύρια έπαιξε καταλυτικό ρόλο και πιστεύω οτι καταφέρνει με την φιλοξενία και τον τρόπο της να επισκιάζει ή να ισοσκελίζει τον χαρακτήρα του ξενώνα της. Ειλικρινά όποιος τον επιλέξει δεν θα το μετανιώσει!
Ο Βόλος νωρίς το βράδυ κατεβαίνοντας απο την πλευρά της Πορταριάς.
Εμείς απο την πλευρά μας, κυρία Ύρια, σας ευχαριστούμε πολύ!

Η επίσημη ιστοσελίδα είναι εδώ.

Το χειμώνα όλα σχεδόν τα φυτά της αυλής έχουν αυτό το "χρυσαφί" χρώμα.

Το καλοκαίρι κάτω απο το ανθισμένο υπόστεγο μπαίνει ένα μεγάλο μακρόστενο τραπέζι
με πάγκους για να κάθεσαι, στο οποίο σερβίρεται το πρωινό.

Το εννοεί 100%.

Η Γκρέτα! Η πανέμορφη μασκώτ του ξενώνα! Ένα γλυκύτατο, πανέμορφο ζώο
με το οποίο μπορείς να παίζεις όλη μέρα!

Ο χιλιετής πλάτανος σε μία απο τις πλατείες της Τσαγγαράδας.

Η περίμετρος του κορμού του φτάνει τα δεκατρία (!!!) μέτρα και η κολόνα
δεξιά έχει τοποθετηθεί για να μην σπάσει το κλωνάρι. Το δέντρο είναι ζωντανό,
δεν έχει ξεραθεί παρά την ηλικία του.

1 σχόλιο:

  1. Πολυ ωραια παρουσιαση! Ελπιζουμε να παμε συντομα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή