Witcher III

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Dead Space 3 review - Τρομερό!

Όταν έπαιξα για πρώτη φορά το πρώτο Dead Space, μετά απο πέντε λεπτά παιχνιδιού έκανα quit και το απεγκατέστησα σκεπτόμενος οτι δεν χρειάζεται να βάζω τον εαυτό μου σε τέτοια ψυχοφθόρα διαδικασία (δεν είμαι φαν των θρίλερ). Το δεύτερο Dead Space, παρότι ήξερα οτι είναι πιό τρομακτικό απο το πρώτο, το αγόρασα αμέσως και το έπαιξα σχεδόν μέχρι το τέλος (έχασα τα saves μου και δεν ξανασχολήθηκα). Το τρίτο μέρος έρχεται για να μου θυμίσει γιατί παράτησα το πρώτο...

Για ακόμα μία φορά αναλαμβάνουμε το ρόλο του Isaak Clarke ο οποίος δεν βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ζωής του. Το μυαλό του έχει επηρεαστεί απο όσα του συνέβησαν στο παρελθόν και ακόμα δεν έχει ξεπεράσει το χωρισμό απο την αγαπημένη του. Επιπρόσθετα, τον κυνηγάνε οι Unitologists οι οποίοι θέλουν να τον εξαφανίσουν απο προσώπου γης για να πάψει να αποτελεί απειλή για τη "θρησκεία" τους. Πάνω που τον εντοπίζουν, εμφανίζονται δύο στρατιώτες και τον σώζουν λέγοντάς του οτι τον χρειάζονται για μία αποστολή η οποία έχει να κάνει με τα Markers τα οποία ευθύνονται για την μετάλλαξη των ανθρώπων σε Necromorphs. Σαν μπόνους, θα πρέπει να σώσει και την πρώην αγαπημένη του η οποία εξαφανίστηκε πηγαίνοντας στην ίδια αποστολή.
Μην κοιτάξεις πίσω... Κάνε τον αδιάφορο...
Σεναριακά και χρονικά το παιχνίδι τοποθετείται μετά τα γεγονότα του προηγούμενου επεισοδίου συνεχίζοντας την ιστορία. Ο οπτικοακουστικός τομέας του παιχνιδιού είναι απο τους καλύτερους που έχω δει έως τώρα. Τα γραφικά του είναι φανταστικά και αποδίδουν άψογα τα περιβάλλοντα στα οποία κινούμαστε. Η εγκατάλειψη και η καταστροφή στα σκάφη όπου πηγαίνουμε είναι αληθοφανέστατες ενώ οι σκιάσεις αποδίδουν άψογα μία ατμόσφαιρα τρόμου η οποία είναι διάχυτη σε αυτά τα σκάφη. Η ατμόσφαιρα είναι... άκρως ανησυχητική παρά την ησυχία η οποία βασιλεύει γενικά σε αυτά. Μέχρι να εμφανιστούν οι Necromorphs βέβαια. Τότε είναι που "ανάβουν τα αίματα" και τον πρώτο λόγο έχουν τα όπλα. Θα περάσουμε σε αυτά αργότερα. Συνεχίζοντας με το οπτικό κομμάτι του τίτλου, όταν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά, θα δει οτι οι υφές των αντικειμένων είναι πολύ προσεγμένες και ξεχωρίζουν. Οι χώροι είναι άδειοι απο ζωή και κίνηση αλλά είναι γεμάτοι απο αντικείμενα (έπιπλα, μηχανήματα ή διάφορα άλλα). Τα οπτικά εφέ είναι πολύ όμορφα και δεν πρόκειται να απογοητεύσουν κανέναν σε καμία περίπτωση. Αυτό που μένει, όμως, είναι η ατμόσφαιρα : μία αίσθηση ανησυχίας για το τί θα πεταχτεί απο την επόμενη γωνία, αν αυτό που ακούγεται είναι πίσω απο τον επόμενο τοίχο ή πάγκο, αν το πτώμα που φαίνεται μπροστά δεν είναι και τόσο... νεκρό.
Οι αντίπαλοι πολλές φορές επιτίθενται μαζικά.
Ηχητικά το παιχνίδι δεν θα μπορούσε παρά να κινείται στα ίδια υψηλά επίπεδα με το οπτικό του κομμάτι. Οι ομιλίες είναι εξαιρετικές (διατίθενται φυσικά και υπότιτλοι), η μουσική προσδίδει ατμόσφαιρα, τα όπλα ακούγονται αληθοφανή (αν υπήρχαν) και τα τέρατα ακούγονται... τερατώδη. Οι ήχοι που προέρχονται απο το περιβάλλον είναι και αυτοί πολύ αληθοφανείς συμβάλλοντας τα μέγιστα στη δημιουργία της ατμόσφαιρας του παιχνιδιού. Συνδυάστε π.χ. μία σκιά σε έναν τοίχο η οποία κινείται απροσδιόριστα με μία μούγκρισμα ή ένα ανθρώπινο ουρλιαχτό μέσα σε ένα ελλιπώς φωτισμένο δωμάτιο. Τρέμε Χίτσκοκ!
Όταν φτάνουν κοντά μας πολλές φορές ενεργοποιείται ένα "mini game"
κατά το οποίο πρέπει να πατάμε πολλές φορές το "Ε" για να απωθήσουμε
τους αντιπάλους με τη λιγότερη δυνατή ζημιά.
Ο χειρισμός του παιχνιδιού βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με των προηγούμενων μερών. Ο Isaak μπορεί να περπατάει, να τρέχει, να σκύβει, να σκαρφαλώνει σε σκάλες (μόνο) και να ίπταται με τη βοήθεια τη στολής του όταν υπάρχει έλλειψη βαρύτητας. Δεν μπορεί να πηδάει και να καλύπτεται πίσω απο κολώνες, τοίχους ή γωνίες για να εκμεταλλευτεί την προστασία τους (μόνο όση κάλυψη του προσφέρουν π.χ. κάποια τοιχάκια ή έπιπλα όταν είναι σκυμμένος). Μπορώ να πω οτι είναι αρκετά δυσκίνητος πράγμα το οποίο συμβάλλει και αυτό με τη σειρά του στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Είναι σαν εκείνους τους εφιάλτες όπου σε κυνηγάνε κάποιοι και εσύ τρέχεις σε αργή κίνηση, ανίκανος να ξεφύγεις όσο και αν προσπαθείς! Ειδικά κάποια Necromorphs (για να μην πω όλα) είναι ιδιαίτερα γρήγορα και ευκίνητα οπότε πρέπει κάθε βολή με το όπλο να πιάνει τόπο.
Εμψυχωτικό...
Διάσπαρτα μέσα στους χώρους όπου κινούμαστε βρίσκονται διάφορα αντικείμενα απο τα οποία κάποια μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε άμεσα (πυρομαχικά ή φάρμακα) και κάποια μπορούν να χρησιμοποιηθούν αργότερα στα benches για να φτιάξουμε όπλα ή αναβαθμίσεις για αυτά. Σε αυτούς τους πάγκους μπορούμε να τροποποιούμε τα όπλα μας, να φτιάχνουμε καινούρια ή να μεταφέρουμε κάποια απο τα αντικείμενα που κουβαλάμε σε ένα ασφαλές μέρος (κάτι σαν stash). Για τις πρώτες δύο  περιπτώσεις πρέπει να έχουμε τα απαιτούμενα υλικά. Όπως και να έχει θέλει προσοχή η κατασκευή αντικειμένων για να μην ξεμείνουμε απο κάποιο υλικό που θα χρειαστούμε αργότερα. Η συχνότητα με την οποία συναντούμε τα διάφορα αντικείμενα (τόσο πυρομαχικά όσο και υλικά για αντικείμενα) έχει να κάνει με το βαθμό δυσκολίας που επιλέξαμε να παίξουμε το παιχνίδι (επηρεάζει φυσικά και τις ικανότητες των αντιπάλων). Η τροποποίηση των όπλων ορίζει σε μεγάλο βαθμό και την στρατηγική μας : π.χ. άλλαξα ένα όπλο έτσι ώστε να έχει τόσο σαν κύριο όσο και σαν δευτερεύων τρόπο βολής το ίδιο ακριβώς πράγμα τοποθετώντας του δύο κύριες "κάννες". Διπλασίασα έτσι τις μέγιστες βολές που μπορώ να κάνω με ένα γέμισμα!
Εδώ είναι που κάνουμε τη διαχείριση των όπλων και των αντικειμένων μας.
Μία νέα προσθήκη είναι το co-op που προστέθηκε στο παιχνίδι και δίνει τη δυνατότητα στους παίκτες να μπαινοβγαίνουν στα διαθέσιμα solo παιχνίδια αναλαμβάνοντας το ρόλο του στρατιώτη John Carver. Σύμφωνα με την Visceral Games οι δύο παίκτες παρόλο που θα είναι δίπλα - δίπλα πολλές φορές θα βιώνουν διαφορετικά πράγματα : για παράδειγμα, σε κάποιο σημείο ο Carver αιχμαλωτίζεται μέσα στο μυαλό του ανοίγοντας μία πόρτα και μέχρι να καταφέρει να ελευθερωθεί θα πρέπει ο Clarke να τον προστατέψει απο επιθέσεις Necromorphs. Στην solo campaign ο Carver εμφανίζεται σε κάποια σημεία αλλά συνήθως είναι απών.
Αριστερά ο Clarke και δεξιά ο Carver.
Το μόνο περίεργο πράγμα που παρατήρησα σχετικά με την απόδοση του παιχνιδιού έχει να κάνει με τα frames του όταν έχω ενεργοποιήσει/απενεργοποιήσει το vsync. Το vsync (vertical syncronization) είναι μία επιλογή η οποία όταν ενεργοποιείται απαγορεύει σε μία εφαρμογή (παιχνίδι) να έχει μεγαλύτερο ρυθμό ανανέωσης εικόνας απο ότι η επιφάνεια εργασίας. Όταν η επιφάνεια εργασίας έχει λιγότερα frames απο μία εφαρμογή τότε παρατηρείται το λεγόμενο tearing (σχίσιμο) της εικόνας του παιχνιδιού με την οθόνη να χωρίζεται οριζόντια σε δύο ή παραπάνω ανισομερή τμήματα τα οποία δεν έχουν μία συνέχεια σε αυτό που απεικονίζουν. Αυτό γίνεται γιατί η κάρτα γραφικών στέλνει περισσότερα δεδομένα στην οθόνη απο αυτά που μπορεί αυτή να δείξει με αποτέλεσμα κάποια να χάνονται. Ενεργοποιώντας το vsync εξασφαλίζουμε οτι το παιχνίδι δεν ξεπερνάει ποτέ το μέγιστο αριθμό frames που μπορεί η οθόνη να διαχειριστεί. Αυτό που παρατήρησα, λοιπόν, είναι οτι με το vsync ενεργοποιημένο το παιχνίδι έμενε σταθερά στα 30 frames, ούτε πιό πάνω ούτε πιό κάτω. Για να θεωρείται ένα παιχνίδι οτι τρέχει ομαλά θα πρέπει τα frames του να μην πέφτουν κάτω απο τα 30. Επομένως δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα στην μέτρησή μου. Κανονικά θα έπρεπε να τερματίζει στα 60. Απενεργοποιώντας το vsync τα frames δεν πέφτουν κάτω απο 75! Με αυτήν τη ρύθμιση ενεργοποιημένη ευτυχώς δεν εμφανίστηκε το προαναφερθέν, απεχθές tearing. Ίσως να είναι κάποιο πρόβλημα των drivers της κάρτας γραφικών μου και σε μελλοντική ενημέρωσή τους να διορθωθεί.
Τεχνητή απεικόνιση screen tearing.

Συμπερασματικά έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικό παιχνίδι το οποίο εκπροσωπεί επάξια το είδος των survival horror shooters. Είναι άρτιο απο κάθε άποψη και το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους φαν (και μη) του είδους.

Το έτρεξα χωρίς κανένα πρόβλημα σε :



CPU : AMD Phenom FX8120
Motherboard : Gigabyte GA990FXA - UD3
RAM : 8 GB DDR3 1600 Corsair Vengeance
GPU : Gigabyte Radeon 7850 2GB OC
OS : Windows 8 Pro 64bit

Κάνει ζέστη ή εγώ ζεσταίνομαι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου